Onrust in het Midden Oosten, onrust in Londen. Onrust, die niet vanzelf voorbij gaat maar die juist aanstekelijk werkt voor mensen die zich niet gehoord voelen. Mensen hebben een onuitputtelijk verlangen naar gelijkwaardigheid. Dat kunnen we kort of lang onderdrukken, uiteindelijk is het verlangen zo groot dat het explodeert. Pas als het explodeert wordt het zichtbaar. Voor die tijd broeit het alleen onderhuids en wordt er hooguit in besloten kring over gesproken. Dramatisch wat er gebeurt en fantastisch dat het zichtbaar wordt, want onderdrukking is ongezond.

Dat zien we in het Midden Oosten waar de bevolking na jaren van onderdrukking in opstand komt. Dat zien we in Londen waar de bevolkingsgroepen die zich onderdrukt voelen door het economisch en politieke systeem in opstand komen naar aanleiding van een incident. Na bevrijding volgt overcompensatie waardoor anderen worden onderdrukt en zo kunnen we eindeloos doorgaan. Onderdrukken of onderdrukt worden daar hebben we op kleine of grote schaal allemaal dagelijks mee te maken. Op de werkvloer of privé, ogenschijnlijk is er vaak niets aan de hand maar onderhuids kan er van alles sluimeren. 

Vaak zijn we ons niet bewust van de gevolgen, zolang het niet meetbaar is bestaat het niet. En als het merkbaar is, dan willen we het aan banden leggen met regels en procedures. Daarmee lijkt het te verdwijnen maar het verschuift alleen weer onder de oppervlakte.

Tijd voor duurzame oplossingen die verder gaan dan een democratie die gelijkwaardigheid suggereert maar waarin uiteindelijk de autoriteit van de meerderheid regeert. Door alle belangen en meningen te erkennen voorkomen we dat verschillen uitgroeien tot onbestuurbare processen met frustraties en conflicten. 

We kunnen kiezen om te winnen ten koste van anderen of kiezen voor duurzame oplossingen met oog voor anderen.

Reageren